Dubiecko – zamek Diabła i Krasickiego

To tutaj urodził się  w 1735 roku Ignacy Krasicki, Książę Poetów Polskich, autor miedzy innymi „Monachomachii” i „Bajek”. Jego popiersie stoi przed zamkiem w Dubiecku (woj. podkarpackie) od  1935 roku. Jest dziełem Stefana Zbigniewicza, ucznia Xawerego  Dunikowskiego.  Przez pewien czas działało tu Muzeum Biograficzne Ignacego Krasickiego. Dziś w zamku, który jest nim tylko z nazwy, bo to bardziej pałacyk, jest hotel.

Nazwa Dubiecko wywodzi się od ruskiego słowa „dub”, czyli dąb. To zaś oznacza, że drzew tych musiało tu rosnąc bez liku. Jeden zdobi jeszcze klomb przed zamkiem. W dawnych dokumentach funkcjonują też nazwy: Dubeczko, Dubeczsko, Dubyeczsko. Wieś w 1389 roku Władysław Jagiełło podarował Piotrowi Kmicie.

Na terenie obecnego pałacu stał wtedy drewniany dwór. Wkrótce majątek  przeszedł na własność Stanisława Mateusza Stadnickiego (wraz z ręką Nawojki Kmitowej). On to zbudował murowany zameczek z wewnętrznym dziedzińcem. Całość otoczył fosą i murami z czterema basztami. W 1551 roku zapewne w tym zamku urodził się słynny awanturnik Stanisław Stadnicki, zwany Diabłem. Przydomek nosił nie od parady – Stanisław napadał, grabił, palił i więził swoje ofiary. Uwielbiał zadawać ból, straszyć, terroryzować. Kazał obcinać ręce, języki i uszy.

W 1588 roku brat Diabła Andrzej sprzedał Dubiecko kasztelanowi przemyskiemu Stanisławowi Krasickiemu z Krasiczyna. Za jego czasów rozpoczęła się rozbudowa zamku. Prace zakończono dopiero w 1611 roku.  Powstała obronna rezydencja. W parku postawiono budynek zwany Krasiczynkiem, ale przetrwał tylko do XIX wieku.

W XVII wieku w zamku pojawia się kolejny zawadiaka i warchoł Jerzy Krasicki, znany w całym kraju pod pseudonimem Grandżadża, co od włoskiego słowa grandigia miało oznaczać graniczącą ze śmiesznością pychę i zarozumiałość. Jerzy walczył i procesował się ze wszystkim. Wreszcie król Władysław IV ustanowił nad nim kuratelę. Ten jednak wcale nie zamierzał pogodzić się z królewskim werdyktem i wydał wojnę swemu kuratorowi. Padali zabici i ranni, płonęły wsie. Koniec końców Jerzy opuszczony przez wszystkich, kończył żywot jako żebrak. A kości znalezione pod skarbczykiem w Dubiecku to zapewne jego ofiary.

W XVII wieku zamek zniszczyli Tatarzy, a w XVIII wieku wielki pożar. Został odbudowany w nowej formie barokowego pałacu. Założono wówczas park krajobrazowy. Obecny wygląd budowli to efekt kolejnej przebudowy  na przełomie XIX i XX wieku.

W 1852 roku Dubiecko przeszło we władanie rodu Konarskich. Podczas I wojny światowej  zamek zdewastowali  żołnierze carscy. Po II wojnie pałac przeszedł na własność Zakładu Płyt Pilśniowych w Przemyślu. To wtedy działało muzeum Krasickiego. Mieszkała tu także ostatnia właścicielka pałacu – Maria z Mycielskich Konarska. Po jej śmierci w 1991 roku,  pałac został opuszczony. W 2006 kupiła go prywatna osoba z Przemyśla. Po remoncie, od  2009 roku w Dubiecku działa hotel.

 

 

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s